Szczeliniec Wielki – przewodnik po skalnym labiryncie Sudetów
Szczeliniec Wielki to najwyższy szczyt Gór Stołowych i jeden z najbardziej niezwykłych labiryntów skalnych w Polsce. Sprawdź, jak dojechać, gdzie zaparkować, którym szlakiem wejść oraz co koniecznie zobaczyć na szczycie i w okolicy Kudowy-Zdroju.
Są w Sudetach miejsca, które ogląda się z zapartym tchem, ale Szczeliniec Wielki raczej się przez nie przechodzi – dosłownie, przeciskając się między kilkunastometrowymi ścianami piaskowca. Najwyższy szczyt Gór Stołowych (919 m n.p.m.) to nie zwykły wierzchołek z krzyżem i tabliczką, lecz cały skalny świat: labirynt szczelin, tunele, tarasy widokowe i formacje o nazwach jak z bajki. To jedna z najbardziej rozpoznawalnych atrakcji Ziemi Kłodzkiej i klasyk, który powinien znaleźć się na liście każdego, kto planuje wyjazd w ten zakątek Dolnego Śląska. W tym przewodniku znajdziesz wszystko, co potrzebne do udanej wizyty: jak dojechać, gdzie zaparkować, którędy wejść na szczyt, ile to kosztuje i co koniecznie zobaczyć – zarówno na samej górze, jak i w okolicy.
Dlaczego warto odwiedzić Szczeliniec Wielki
Szczeliniec wyróżnia się na tle innych sudeckich szczytów przede wszystkim rzeźbą skalną. Zbudowany z piaskowca ciosowego wierzchołek przez miliony lat był rozcinany przez wodę, mróz i wiatr, aż powstał gęsty gąszcz szczelin i bloków skalnych, po którym prowadzi wąska, oznakowana trasa. Chwilami idzie się dnem 25-metrowej rozpadliny, chwilami wychodzi na taras z panoramą sięgającą po horyzont. To sprawia, że wejście na Szczeliniec jest atrakcją samą w sobie, a nie tylko środkiem do celu.
To miejsce dla naprawdę szerokiego grona odbiorców. Rodziny z dziećmi docenią, że mimo sporego wysiłku na schodach trasa jest bezpieczna, oznakowana i pełna „bajkowych" formacji, które rozpalają wyobraźnię najmłodszych. Fotografowie i miłośnicy widoków znajdą tu kilka punktów widokowych z panoramą Karkonoszy ze Śnieżką, Gór Sowich z Wielką Sową oraz czeskiej strony pogranicza. Zdobywcy szczytów odhaczą najwyższy punkt Gór Stołowych i jeden z celów Korony Gór Polski. A ci, którzy lubią klimatyczne, trochę tajemnicze zakątki, zapamiętają wilgotny chłód Piekiełka, gdzie śnieg potrafi leżeć nawet do lata. Jeśli dopiero układasz trasę po regionie, warto zajrzeć do naszego katalogu atrakcji i zaplanować dzień tak, by Szczeliniec był jego mocnym punktem.
Jak dojechać i gdzie zaparkować
Punktem startowym najpopularniejszej trasy jest wieś Karłów, położona u podnóża góry. To najwyżej położona miejscowość Gór Stołowych i naturalna baza wypadowa. Najłatwiej dotrzeć tu samochodem – Karłów leży przy drodze wojewódzkiej nr 387, znanej jako Droga Stu Zakrętów, która wije się przez masyw od strony Radkowa i Kudowy-Zdroju. Sama jazda tą trasą to spora frajda, choć wymaga uwagi ze względu na liczne, ciasne zakręty.
Najbliższe większe miasto to Kudowa-Zdrój, oddalona o około 10 km. To dobra baza noclegowa, jeśli chcesz spędzić w Górach Stołowych więcej niż jeden dzień. Z Kudowy do Karłowa dojedziesz też autobusem, ale połączenia bywają rzadkie i sezonowe – jeśli zależy Ci na elastyczności, wygodniej jest ruszyć własnym autem.
Parkingi w Karłowie
Wzdłuż głównej drogi w Karłowie znajdziesz sporo płatnych parkingów – zarówno gminnych, jak i prywatnych, tuż przy posesjach. Ceny za całodniowe pozostawienie auta w sezonie 2026 zwykle mieszczą się w przedziale około 25–35 zł. W szczycie sezonu i w weekendy miejsca blisko wejścia na szlak znikają błyskawicznie, dlatego jeśli chcesz zaparkować dogodnie i wejść na trasę przed największym tłumem, warto być na miejscu najpóźniej około 8:30. Późnym rankiem samochody stoją już wzdłuż drogi daleko od centrum wsi, a przy wejściu na schody tworzą się kolejki. Rozkład parkingów i sam start szlaku możesz podejrzeć wcześniej na naszej mapie.
Szlaki i trasy – warianty, dystans, czas i trudność
Na Szczeliniec Wielki prowadzą dwa główne szlaki, oba oznaczone kolorem żółtym, ale o zupełnie różnym charakterze. Do tego dochodzi trasa po samym szczycie – skalny labirynt, który zwiedza się osobno w ramach biletu wstępu.
Szlak z Karłowa (klasyczny)
To najczęściej wybierany wariant i najłatwiejszy sposób na zdobycie góry. Podejście z Karłowa na szczyt prowadzi kamiennymi schodami – tych stopni jest ponad 660 (historyczna trasa liczyła 665 stopni). Przewyższenie do pokonania to około 150–170 metrów, a samo wejście zajmuje sprawnym osobom mniej więcej 30–45 minut. Nie jest to trasa techniczna – schody są szerokie, miejscami z barierkami – ale wymaga trochę kondycji, bo idzie się właściwie cały czas pod górę. Z dziećmi czy w upał lepiej założyć więcej czasu i kilka przerw.
Szlak z Pasterki (dla szukających ciszy)
Alternatywą jest podejście od strony niewielkiej wsi Pasterka. Ten szlak jest krótszy, ale bardziej wymagający i „dziki" – bez wygodnych schodów i barierek, za to przez las pełen skałek i korzeni. Ostatni odcinek, prowadzący między imponującymi formacjami skalnymi, jest wyjątkowo malowniczy. To dobry wybór, jeśli chcesz uniknąć głównego strumienia turystów albo połączyć Szczeliniec z dłuższą wędrówką po parku.
Labirynt skalny na szczycie
Właściwa atrakcja zaczyna się dopiero na górze. Trasa turystyczna po szczycie ma formę pętli o długości około 1,5 km, prowadzącej przez szczeliny, schodki i tarasy widokowe. Przejście przez labirynt zajmuje około 35–45 minut, ale realnie na całe zwiedzanie z przystankami na zdjęcia i widoki lepiej zarezerwować 1,5–2 godziny. Łącznie na wycieczkę „parking–szczyt–labirynt–powrót" warto przeznaczyć od 2,5 do 3,5 godziny. Trasa po szczycie jest jednokierunkowa i miejscami bardzo ciasna – w najwęższych szczelinach duży plecak potrafi się zaklinować, więc lepiej mieć go pod kontrolą.

Co zobaczyć na miejscu i w okolicy
Na szczycie Szczelińca
Piaskowiec na szczycie przybrał kształty, które od pokoleń rozbudzają wyobraźnię – stąd nazwy formacji przypominających ludzi i zwierzęta. Do najsłynniejszych należą:
- Fotel Pradziada (zwany też Tronem Liczyrzepy) – najwyższy punkt góry, około 12-metrowa skała z platformą widokową, z której rozciąga się panorama we wszystkich kierunkach.
- Diabelska Kuchnia – mroczna, wysoka szczelina, przez którą schodzi się w głąb masywu.
- Piekiełko – około 25-metrowa rozpadlina o wyjątkowym mikroklimacie: wilgotna, chłodna, gdzie śnieg potrafi utrzymać się nawet do lata.
- Ucho Igielne, Wielbłąd, Słoń, Małpolud i inne formacje – łącznie na szczycie wyróżnia się kilkanaście nazwanych skał.
Na szczycie działa też schronisko – jedno z najstarszych i najpiękniej położonych w Sudetach – gdzie można odpocząć, zjeść ciepły posiłek i napić się herbaty z widokiem na Góry Stołowe. Punkty widokowe rozsiane po trasie pokazują Karkonosze ze Śnieżką, Góry Wałbrzyskie, Góry Sowie oraz czeską Broumovską vrchovinę.
W okolicy
Szczeliniec aż prosi się o połączenie z innymi atrakcjami Parku Narodowego Gór Stołowych. Najbardziej naturalnym duetem są Błędne Skały – drugi wielki labirynt skalny w tym rejonie, z formacjami wysokości od 6 do 11 metrów i równie ciasnymi przejściami (m.in. Przesmyk Liczyrzepy, Kurza Stopka, Tunel). Warto zajrzeć też do Skalnych Grzybów – grupy piaskowcowych „grzybów" wyrzeźbionych przez erozję, a także do wspomnianej Pasterki z klimatycznym schroniskiem. Bazę wypadową i uzdrowiskowy klimat oferuje Kudowa-Zdrój z parkiem zdrojowym oraz słynną Kaplicą Czaszek w pobliskiej Czermnej. Kompletny zestaw pomysłów na okolicę znajdziesz w naszym katalogu, a jeśli wolisz, by trasę dobrał za Ciebie ktoś inny, sprawdź randkę-niespodziankę.
Najlepszy czas na wizytę
Trasa turystyczna na Szczeliniec jest udostępniona sezonowo – zwykle od końcówki kwietnia do listopada. Godziny otwarcia zmieniają się w zależności od miesiąca: najdłużej, mniej więcej od 8:00 do 20:00, trasa działa w czerwcu i lipcu, a najkrócej – zwykle około 9:00–16:00 – jesienią, np. w październiku. Zawsze warto sprawdzić aktualny grafik na stronie Parku Narodowego Gór Stołowych, bo bywa korygowany.
Pod względem krajobrazu każda pora ma swój urok. Późna wiosna to soczysta zieleń i długi dzień, złota jesień – najładniejsze barwy i mniejszy ruch, a lato zapewnia najdłuższe godziny otwarcia, ale też największe tłumy. Kluczowa rada dotyczy pory dnia: aby uniknąć kolejek na schodach i ścisku w wąskich szczelinach, najlepiej ruszać tuż po otwarciu, wczesnym rankiem, albo poza szczytem sezonu. Weekendy lipca i sierpnia bywają naprawdę zatłoczone. Warto też mieć na uwadze pogodę – na odsłoniętym szczycie, przy mgle lub deszczu, mokry piaskowiec robi się śliski, a panorama znika.
Opinie turystów – jak odbierane jest to miejsce
Ogólny wydźwięk opinii o Szczelińcu Wielkim jest zdecydowanie pozytywny, choć nie bez powracających zastrzeżeń. Większość odwiedzających chwali przede wszystkim niezwykły charakter skalnego labiryntu – wąskie przejścia, szczeliny i formacje, które wywołują wręcz „magiczne" wrażenie, oraz rozległe panoramy z tarasów widokowych. Często pojawiają się opinie, że to jedno z najciekawszych i najbardziej „innych" miejsc w polskich górach, a wejście zapada w pamięć bardziej niż zdobycie niejednego wyższego szczytu.
Najczęściej powtarzającą się uwagą krytyczną są tłumy. W szczycie sezonu, zwłaszcza w słoneczne weekendy, na schodach i w ciasnych przejściach potrafi zrobić się ciasno, co – jak zauważają turyści – bywa męczące i odbiera części uroku spokojnemu zwiedzaniu. Drugim wątkiem, który regularnie wraca, są schody: dla części osób długie podejście po kamiennych stopniach jest sporym wysiłkiem, szczególnie w upał lub z małymi dziećmi. Pojawiają się też praktyczne uwagi o limitach wejść i konieczności wcześniejszej rezerwacji biletu w gorące dni. Warto traktować te głosy jako wskazówkę, a nie ostrzeżenie – większość tych niedogodności da się ominąć, przychodząc wcześnie rano lub poza sezonem. Nie podajemy tu konkretnych ocen liczbowych, bo różnią się one między serwisami; istotny jest powtarzalny wzorzec: zachwyt nad miejscem plus uwagi o tłoku i wysiłku.
Praktyczne wskazówki
Kilka rzeczy zdecydowanie ułatwi Ci wizytę i pomoże uniknąć rozczarowań:
- Bilety i limity. Trasa na Szczeliniec objęta jest limitem wejść – aktualnie rzędu 400 osób na godzinę. W sezonie i w weekendy najlepiej kupić bilet online z wyprzedzeniem, wybierając dzień i godzinę wejścia, żeby nie odbić się od wyczerpanej puli. Bilet normalny to koszt kilkunastu złotych, ulgowy jest odpowiednio tańszy, a najmłodsze dzieci wchodzą bezpłatnie – dokładny cennik warto potwierdzić na stronie parku, bo bywa aktualizowany.
- Obuwie. Konieczne są wygodne, kryte buty z dobrą podeszwą – trasa prowadzi po kamiennych schodach i nierównym, miejscami wilgotnym podłożu. Klapki czy sandały to zły pomysł.
- Ubranie. Nawet latem w Piekiełku i zacienionych szczelinach jest wyraźnie chłodniej niż na słońcu – warto mieć przy sobie bluzę lub kurtkę. Przyda się też ochrona przed deszczem.
- Bagaż. W najwęższych przejściach duży plecak przeszkadza, a nawet potrafi się zaklinować. Zabierz raczej mały plecak z wodą i przekąską.
- Udogodnienia. Na szczycie działa schronisko z ciepłymi posiłkami i toaletą, co jest sporym plusem przy dłuższym zwiedzaniu.
- Bezpieczeństwo. Trzymaj się oznakowanej, jednokierunkowej trasy i nie wychyluj poza barierki na tarasach widokowych – urwiska są wysokie. Przy mgle i deszczu zachowaj szczególną ostrożność na śliskim piaskowcu.
Ciekawostki i historia
Historia turystycznego Szczelińca sięga przełomu XVIII i XIX wieku i jest ściśle związana z jednym nazwiskiem. Franciszek (Franz) Pabel (1773–1861), sołtys Karłowa, w 1804 roku wytyczył i udostępnił ścieżkę na szczyt, układając 665 kamiennych stopni. To on uważany jest za pierwszego licencjonowanego przewodnika w Sudetach, a biegnąca po szczycie trasa do dziś nosi jego imię. W przygotowaniu drogi pomagało mu wojsko, które oczyściło przejścia w skałach.
Szczyt szybko stał się modnym celem. Bywali tu dostojnicy i sławni podróżnicy – wśród odwiedzających wymienia się Johanna Wolfganga Goethego (1790) oraz przyszłego prezydenta USA Johna Quincy'ego Adamsa (1800). Wizyty pruskiego króla i innych znamienitych gości sprawiły, że wejście na Szczeliniec podczas kuracji w pobliskich uzdrowiskach uchodziło niemal za obowiązkowy punkt programu.
Rosnący ruch turystyczny doprowadził do tego, że w 1845 roku na szczycie stanęło murowane schronisko, wzniesione w stylu tyrolskim (stąd spotykana czasem nazwa „Szwajcarka") – jedno z najstarszych schronisk w całych Sudetach. Dziś cały masyw leży w granicach Parku Narodowego Gór Stołowych i objęty jest ochroną. Ciekawostką jest sam mikroklimat Piekiełka, gdzie w głębokiej, zacienionej rozpadlinie zalega chłód i wilgoć, a płaty śniegu potrafią przetrwać do początku lata – to jeden z powodów, dla których roślinność w niektórych zakątkach szczytu przypomina raczej wyższe piętra gór. Warto też pamiętać, że najwyższy punkt, skała Fotel Pradziada, wznosi się na około 922 m n.p.m., podczas gdy jako wysokość samej góry najczęściej podaje się 919 m n.p.m.
Planując wizytę, dobrze jest połączyć Szczeliniec z sąsiednimi atrakcjami w spójną całość – w tym pomoże nasz planer dnia oraz interaktywna mapa regionu.
Najczęściej zadawane pytania
Ile czasu zajmuje wejście na Szczeliniec Wielki z Karłowa?
Samo podejście kamiennymi schodami z Karłowa na szczyt zajmuje sprawnym osobom zwykle około 30–45 minut. Do tego trzeba doliczyć zwiedzanie skalnego labiryntu na górze (około 1,5–2 godziny z przystankami na widoki i zdjęcia) oraz zejście. Łącznie na całą wycieczkę „parking–szczyt–labirynt–powrót" warto zarezerwować od 2,5 do 3,5 godziny.
Czy na Szczeliniec Wielki trzeba kupić bilet i zrobić rezerwację?
Tak, wejście na trasę turystyczną jest płatne, a liczba osób jest limitowana (aktualnie rzędu 400 osób na godzinę). Bilet normalny kosztuje kilkanaście złotych, ulgowy jest tańszy, a najmłodsze dzieci wchodzą bezpłatnie. W sezonie i w weekendy najlepiej kupić bilet online z wyprzedzeniem, wybierając dzień i godzinę wejścia, aby nie trafić na wyczerpaną pulę. Dokładny cennik warto potwierdzić na stronie Parku Narodowego Gór Stołowych.
Czy wejście na Szczeliniec Wielki jest trudne i odpowiednie dla dzieci?
Trasa nie jest technicznie trudna – prowadzi po szerokich, kamiennych schodach z barierkami, a labirynt na szczycie jest oznakowany i bezpieczny. Głównym wyzwaniem jest długie podejście po ponad 660 stopniach, które wymaga trochę kondycji, zwłaszcza w upał. Dzieci zwykle świetnie się tu bawią dzięki „bajkowym" formacjom skalnym, ale z najmłodszymi warto założyć więcej czasu i kilka przerw oraz zadbać o wygodne, kryte buty.
Jak uniknąć tłumów na Szczelińcu Wielkim?
Najskuteczniejszy sposób to przyjazd wczesnym rankiem, najlepiej tuż po otwarciu trasy, oraz zaparkowanie w Karłowie do około 8:30. Warto też wybierać dni powszednie zamiast weekendów oraz sezon poza pełnią lata – późna wiosna i złota jesień oferują piękne widoki przy zdecydowanie mniejszym ruchu. Alternatywą jest podejście od strony Pasterki, którym idzie mniej turystów.
Co jeszcze warto zobaczyć w okolicy Szczelińca Wielkiego?
Najbardziej naturalnym uzupełnieniem są Błędne Skały – drugi wielki labirynt skalny Gór Stołowych z ciasnymi przejściami i formacjami wysokości 6–11 metrów. W pobliżu warto odwiedzić też Skalne Grzyby, klimatyczną Pasterkę ze schroniskiem oraz uzdrowiskową Kudowę-Zdrój z parkiem zdrojowym i Kaplicą Czaszek w Czermnej. Cały masyw można spokojnie zaplanować na weekendowy wyjazd.
Kiedy Szczeliniec Wielki jest otwarty i w jakich godzinach?
Trasa turystyczna udostępniana jest sezonowo, zwykle od końcówki kwietnia do listopada. Godziny otwarcia zmieniają się w zależności od miesiąca – najdłużej, mniej więcej od 8:00 do 20:00, trasa działa w czerwcu i lipcu, a najkrócej (zwykle około 9:00–16:00) jesienią. Aktualny grafik najlepiej sprawdzić przed wyjazdem na stronie Parku Narodowego Gór Stołowych.
Zaplanuj wizytę
Formacja skalna · Góry Stołowe
Szczeliniec Wielki (919 m n.p.m.) to najwyższy szczyt Gór Stołowych i jedna z największych atrakcji Sudetów. Na płaskim wierzchołku czeka labirynt piaskowcowych skał o fantazyjnych kształtach, głębokie szczeliny i tarasy z widokiem na Kotlinę Kłodzką oraz czeskie pogranicze.
- Szlak
- 2,0km
- Dojście
- ok. 0:50h
- Przewyższenie
- +237m
- Trudność
- łatwy